Wie snuit er hier zijn neus?

Een lichte jetlag heeft zo zijn voordelen. Om 5 uur loop ik met mijn kamergenoten Patricia en de Guyanese Ayisha het dorp uit, tot het bos. En dan hebben we zelfs erna nog tijd om door te vogelen met de directeur natuurbescherming van WWF Colombia, Luiz. Zo plus je er zo maar even een stuk of 20 nieuwe vogelsoorten bij, door een wandelingetje door het dorp voor het ontbijt. Wat een held die man, kent alle soorten van Colombia op zijn duimpje. Het is niet bij te houden en mijn collega Gernant weet ook niet hoe hij het heeft, als echte vogelman zijnde.

Erna varen we naar Peru (alsof dat heel normaal is) om daar de roze dolfijn, de Amazonerivierdolfijn, te zien. We varen zacht rondjes en door de belletjes van de motor volgen ze ons nauwgezet, evenals de Tucuxi. Bovenop het dak van de boot kijk ik naar de dolfijnen die elke paar minuten, vaak in paartjes en met een kalfje, boven komen en proesten alsof ze onbeleefd hun neus leegsnuiten. En iedere keer klinkt er uit de boot een zacht ‘ooh’ en ‘aah’. Het is heel kalmerend en ik kan er geen genoeg van krijgen. Maar helaas, we moeten weer richting Leticia.

Aan het einde van de dag lopen we vanuit Leticia nog even Brazilie in (wat, is dat raar ofzo??) en drinken een biertje aan de haven terwijl de zon in de Amazone zakt. Vanaf morgen worden we drie dagen opgesloten in een vergaderruimte zonder ramen, dus nog maar even genieten nu…