Dag 3: Hoog Niveau

Zo, dat was 12 uur onafgebroken vergaderen. Ik ben er ietwat draaierig van. Ons High Altitude Wetland programma richt zich op bescherming van meren en moerassen vanaf 3000 meter boven zeeniveau. Daar zijn er honderden van in de Himalaya en op het Tibetaans Plateau, en die wetlands zijn meestal heel belangrijk voor bijvoorbeeld bijzondere diersoorten als de zwartnekkraanvogel. Daar zijn er wereldwijd nog maar een paar duizend van en al die kraanvogels broeden en fourageren in deze wetlands. Maar ook de sneeuwpanter is er vaak te vinden en er groeien bijzondere plantensoorten. Het zijn bijzonder kwetsbare gebieden omdat er op die hoogte niet snel herstel optreedt na verstoring. Een spoor van een jeep vol toeristen (die komen in India tot wel 5000+meter boven zeeniveau) staat er een jaar later nog, bijvoorbeeld.

We hebben sinds een aantal jaren een beschermingsprogramma in 5 Himalayalanden: Tibet, Pakistan, Bhutan, Nepal en India. WNF-Nederland is de enige die dit programma ondersteunt. Eens in de een 1à twee jaar komen alle ‘beschermers op niveau’ (letterlijk en figuurlijk) samen en bespreken we de voortgang, de samenwerking tussen de landen en de methoden die ze toepassen. Een aantal zaken valt me op vandaag. Er zijn grote verschillen tussen de landen, in termen van niveau van bedreiging en de projectvoortgang. Na de presentatie van WWF Pakistan wil ik wel op de tafel gaan dansen. Ongelofelijk hoe zij met een van de kleinste budgetten in 13 wetlands werk weten te verzetten, met de meest afgelegen bevolkingsgroepen, maar ook met reservaatbeheerders. Daarnaast hebben ze op nationaal niveau een heel wettelijk framework kunnen optuigen die bescherming van al dit soort gebieden in Pakistan garandeert. En hun resultaten kunnen ze heel concreet en kwantitatief maken.

Iets anders dat me opvalt is dat natuurbeschermers uit de Himalaya niet zo heel goed kunnen opscheppen. Van aard zijn ze, lijkt het, zo bescheiden dat ze hun programma niet kunnen verkopen. Terwijl dat toch hard nodig is want verbreding van de financieringsbasis zou helemaal geen kwaad kunnen en WWF-NL blijft dit programma niet voor eeuwig steunen.

Ik daag de collega’s uit: heeft het regionale werken wel echt zin? Of kunnen ze net zo goed uiteen vallen in verschillende landenprojecten en op dat niveau fondsen werven? Waarom zijn ze niet als een dolle aan gezamenlijke projectvoorstellen bezig? Ze komen tot een gezamenlijke conclusies: jazeker willen ze intensief blijven samenwerken. Jazeker gaan ze samen aan de slag om dit te blijven garanderen. En we bombarderen de regionale coördinator nu tot Ambassadeur met een Hoge Missie, in plaats van de technische coördinatorrol die hij nu inneemt. En dan zullen we met z’n allen zorgen dat hij de input krijgt die daarvoor nodig is.

Terug op de hotelkamer ga ik m’n spullen pakken voor morgen. We gaan 1 nacht naar het overwinteringsgebied van de zwartnekkraanvogel, hier zes uur rijden vandaan. Van daaruit geen internet, maar zondag volgt meer!